Metoda wstrząsów elektrycznych

Metoda wstrząsów elektrycznych rozwijała się aż do ostatnich lat, wprowadzono liczne jej modyfikacje. Na szczególną uwagę zasługiwała modyfikacja, polegająca na jednoczesnym podawaniu środków farmakologicznych, zapobiegających występowaniu drgawek, a nie wpływających na inne czynniki występujących w czasie wstrząsu zmian ustrojowych. Ta modyfikacja pozwalała uniknąć niektórych powikłań, zdarzających się niekiedy podczas napadu drgawkowego.

Mniej więcej W tym samym czasie, co i kuracje insulinowe i wstrząsowe, powstała psychochirurgia, czyli metody chirurgicznego leczenia chorób psychicznych. W roku 1936 neurochirurg portugalski Egaz Moniz zaproponował zabieg chirurgiczny, polegający na przecięciu włókien nerwowych, łączących korę mózgu z okolicą wzgórza wzrokowego. Zabieg opierał się na pewnych przesłankach teoretycznych, mianowicie uważano, że wzgórze jest „siedliskiem” uczuć, natomiast kora mózgowa, a zwłaszcza jej odcinek czołowy, stanowi anatomiczne podłoże myślenia przyczynowo-logicznego. Psychoanalitycy formułowali to jeszcze prościej: kora czołowa odpowiada super-ego, czyli nad-jaźni, kierującej, cenzurującej, najwyższej rozwojowo „warstwie” osobowości, zaś wzgórze – to podłoże działania id, czyli pierwotnych sił popędowo-instynktowych. Przecięcie włókien łączących te dwa odcinki mózgowia miało „odciążać” myślenie od patologicznie zmienionej uczuciowości i vice versa. Metoda ta, znana pod nazwą leukotomii czołowej lub przedczołowej, miała znaleźć zastosowanie w schizofrenii, zwłaszcza w przypadkach przebiegających z przewlekłym podnieceniem lub nieustającymi tendencjami agresywnymi. Stosowano ją także w pewnych przypadkach ciężkich, ciągnących się latami depresji, a nawet w uporczywych zespołach natręctw.

W okresie rozkwitu psychochirurgii, przypadającego na pierwsze lata powojenne, opracowano wiele odmian pierwotnie zaproponowanego zabiegu, polegających na przesuwaniu miejsca nacięcia nieco ku przodowi lub ku tyłowi, na wycinaniu określonych pól w obrębie kory czołowej (topektomia), na stosowaniu nacięcia przedniego bieguna płata czołowego przez oczodół. Łącznie, metody psychochirurgiczne, stosowane zresztą niezbyt szeroko i jedynie w najcięższych przypadkach – okazały się skuteczne dla pewnej ich liczby, ale nigdy nie cieszyły się zbyt dużym uznaniem wśród psychiatrów.

Podobne wpisy