Leki przeciw depresji

Depresje stanowią jedne z najczęściej spotykanych zespołów zaburzeń psychicznych. Występują (zwykle w stosunkowo lekkiej formie) jako reakcje na większe trudności życiowe, tzw. sytuacje bez wyjścia, pojawiają się też w jednostkach chorobowych innego pochodzenia. Przybierają często ‚bardzo ciężką postać, w której przygnębienie nasila się do straszliwego cierpienia.

Od dawna starano się leczyć depresje objawowo, czyli poszukiwano leków usuwających, a przynajmniej – łagodzących -cierpienie. Do lat trzydziestych naszego stulecia psychiatria dysponowała jedynie przetworami makowca, które – podawane w niewielkich dawkach – powodowały pewne zobojętnienie, łagodziły uczucie rozpaczy i beznadziejności, przeżywane przez chorych. Stosowano też leki uspokajające i nasenne, które zmniejszały częsty w depresji niepokój i łagodziły zaburzenia snu, występujące niemal we wszystkich przypadkach.

W latach trzydziestych pojawiły się też nowe, syntetyczne środki pobudzające funkcje ośrodkowego układu nerwowego. Wspomnieliśmy już o nich w rozdziale 2, teraz zajmiemy się nimi nieco szerzej, ponieważ – choć w leczeniu depresji dały niewiele – stanowiły jednak pewien krok naprzód w rozwoju farmakologii w tej dziedzinie.

Podobne wpisy