Farmakomania mieszana

Farmakomania mieszana, o której mowa, zaczyna się albo od używania środków uspokajających, albo – rzadziej – pobudzających. Gdy pierwotnie stosowane środki zaczynają zbytnio przeszkadzać (nadmierna senność lub poczucie zmęczenia po uspokajających, a niepokój, zaburzenia koncentracji po pobudzających) – próbuje się stosować dodatkowo środki z grupy drugiej, aż wreszcie następuje używanie środków obu kategorii kolejno, czasem też – jednocześnie, aby już z góry ograniczyć skrajnie nasilone skutki jednego ze stosowanych środków przez korygujący wpływ drugiego. Efektów zaplanowanych nie ma prawie nigdy, gdyż reakcje organizmu (konkretnie: układu nerwowego) na stosowane środki rzadko dadzą się dokładnie przewidzieć, trudno więc dobrać właściwe dawki. Jeżeli efekty odbiegają wyraźnie od zamierzonych, następują dalsze próby „korekcji” za pomocą dalszych dawek, co bardzo przyspiesza wzrost ilości używania laków. Ponieważ jednocześnie zaznacza się osłabienie działania tych leków, związane z przyzwyczajeniem (w sensie ściślejszym, to znaczy – ze spadkiem reakcji organizmu na określoną dawkę leku w miarę przedłużającego się czasu stosowania) – wzrost ilości używanych leków jest w farmakomanii mieszanej szczególnie szybki. Wytwarzający się stan naprzemiennej ospałości z zahamowaniem i pobudzania z niepokojem, dość szybko prowadzi do niemal całkowitego zniesienia zarówno normalnej zdolności do działania na jawie, jak i normalnego, fizjologicznego snu. Wspomniane poprzednio .powikłania, związane z używaniem środków uspokajających, jak i pobudzających, są w tej sytuacji szczególnie częste i nierzadko bardzo ciężkie.

Podobne wpisy