Elektroencefalografia

Pierwsze zapisy elektroencefalograficzne uzyskał Hans Berger w r. 1924. Powstała elektroencefalografia, czyli metoda rejestracji potencjałów elektrycznych mózgu. Rozwój techniki umożliwił ‚budowę aparatów (elektroencefalografów), pozwalających rejestrować zmiany potencjałów w kilkunastu lub kilkudziesięciu punktach powierzchni czaszki jednocześnie.

Elektroencefalografia ma obecnie szerokie zastosowanie diagnostyczne w neurologii i psychiatrii. Zmiany w zapisach elektroencefalograficznych, odprowadzanych z określonych odcinków powierzchni czaszki umożliwiają niekiedy ustalenie umiejscowienia ograniczonych zmian w odpowiednich okolicach mózgowia.

Charakterystyczne krzywe uzyskuje się też w przypadkach padaczki. Elektroencefalografia jest tu cenną dodatkową metodą diagnostyczną, przydatną zwłaszcza w przypadkach wątpliwych. Ma ona także wartość w kontroli wyników leczenia padaczki: nieco upraszczając sprawę można powiedzieć, że lek przeciwpadaczkowy, przydatny w danej formie i danym przypadku .powinien wpływać na normalizację zapisu elektroencefalograficznego, czyli powodować ustąpienie zmian elektroencefalograficznych, charakterystycznych dla padaczki.

Przejdźmy teraz do zastosowania elektroencefalografii w badaniach nad działaniem leków neuroleptycznych. Okazało się, że środki te wpływają na zapis elektroencefalograficzny w sposób ‚dość charakterystyczny. W schizofrenii, gdzie najczęściej stosujemy leczenie środkami neuroleptycznymi, zapis elektroencefalograficzny jest zasadniczo prawidłowy, a więc taki sam, jak u ludzi zdrowych. Zapis ten zmienia się w trakcie podawania neuroleptyków, występują elementy krzywej w wielu przypadkach łudząco podobne do stwierdzanych w padaczce.

Podobne wpisy